I Pracownia Malarstwa i Rysunku

2536

prof. Andrzej Zwierzchowskia

Urodził się w 1954 roku w Warszawie. W latach 1974–1979 studiował na Wydziale Malarstwa w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom w pracowni profesora Jacka Sienickiego w 1976 roku. Od 1990 roku prowadzi pracownię malarstwa i rysunku na Wydziale Architektury Wnętrz w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W latach 80-tych aktywnie uczestniczył w ruchu artystów wystawiających poza oficjalnym obiegiem. Liczne wystawy indywidualne w kraju (Zachęta, Muzeum Narodowe we Wrocławiu) i udział w zbiorowych wystawach za granicą (Berlin, Paryż, Praga). Obecnie profesor nadzwyczajny rodzimej Akademii Sztuk Pięknych.

 

2537

dr Tomasz  Knorowski

Urodził się w 1976 roku w Warszawie. W latach 1998–2003 studiował na Wydziale Malarstwa w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Pierwszy rok studiów spędził w Pracowni Malarstwa prof. Jarosława Modzelewskiego i Pracowni prof. Tomasza Żołnierkiewicza. Następnie studiował pod kierunkiem prof. ASP Jerzego Bonińskiego (Rysunek) oraz prof. Wiesława Szamborskiego (Malarstwo). Dyplom w Pracowni profesora Wiesława Szamborskiego z wyróżnieniem obronił w 2003 roku. Od 2002 roku jest asystentem w pracowni Malarstwa i Rysunku prof. Andrzeja Zwierzchowskiego. Pracę doktorską obronił w 2014 roku.

 

PROGRAM

Pracownia Malarstwa i Rysunku na Wydziale Architektury Wnętrz zachowuje swoją odrębność, ma służyć zarówno Wydziałowi, jak i Uczelni. Wpisuje się ona w ogólny „pejzaż” uczelni w kontekście rzeczywistości zewnętrznej.

Wracając do spraw pracowni, student winien najpierw odnaleźć się w strukturze Pracowni, a w dalszej perspektywie – Uczelni.

Malarstwo czy rysunek to dziedziny, które przez swoją uniwersalną i stale otwartą strukturę posiadają szczególną właściwość przenikania w inne występujące w Uczelni dziedziny.

Warunkiem tego oddychania jest obecność sztuki, czyli ciągle nierozstrzygniętego ewoluowania, przedzierzgnięcia się i przepływu.

Rozbudowanie i wywoływanie możliwości twórczych w pracowni, rozumianej jako „mikrokosmos sztuki”, oparte musi być o stopniowość pokonywania trudności: technicznych, logicznych, relacji proporcji w zakresie formy, koloru i przestrzeni – z włączeniem coraz wyższej świadomości ich używania.

Na końcu chciałoby się uzyskać efekt pierwszych „słów” tzw. Twórczości.

Ten proces kształtowania świadomości plastycznej oraz możliwości manualnych, które w dziedzinie malarstwa i rysunku są zawsze nierozerwalną parą, podzielony jest na dwa etapy: licencjat i magisterium. Licencjat po trzech latach kształcenia i doświadczeń daje studentowi możliwość sprawdzenia i podsumowania tego okresu, a także otwiera przed studentem nowy etap bardziej samodzielnych prób twórczych, których podsumowaniem jest dyplom studiów magisterskich.

 

IDEA DZIAŁAŃ 

Rysunek jest w swojej istocie najbardziej dostępną w pierwszej fazie edukacji formą rejestracji rzeczywistości i sprawdzeniem studenta wobec samego siebie, daje także – poprzez lapidarność formy (linia) – świetną możliwość kontaktu z nauczającym i ich wzajemnego zrozumienia się .

Następnym etapem jest moment wtajemniczenia w „magię” czy grę koloru widzianego w wielu związkach, takich jak: kolor – płaszczyzna, kolor – przestrzeń, kolor – materia, kolor – światło, kolor – psychika, kolor – poetyka.

To wszystko występuje w określonych proporcjach podawania – w zależności od predyspozycji „pacjenta”.

Dydaktyka finalizuje się uświadomieniem nierozerwalnego związku wszystkich wymienionych zagadnień formalnych w jednym dziele sztuki, a także, co oczywiste, przyswojeniem przez doświadczenie możliwości warsztatowych. To wszystko służy świadomie kreowanej wypowiedzi artystycznej.

Ostatecznie najważniejszym jest wykształcenie umiejętności opisu rzeczywistości poprzez działania plastyczne. Rzeczywistość opisać można w trzech zasadniczych kontekstach:

  • Jednostka a otoczenie (wobec natury, kosmosu)
  • Człowiek w relacji do człowieka (kultura, ekspresja duchowa)
  • Człowiek wobec świadomości swego działania w przestrzeniach wzajemnie nakładających się (relatywnych, sztucznych i naturalnych za razem)

Katedra ogólnoplastyczna zawierająca w sobie pracownie malarstwa i rysunku oraz pracownię rzeźby stwarza możliwość wykształcenia podstaw języka plastycznego. Odpowiada na zadane jej powyżej cele główne.

Pierwsze kroki to mocno rzutujące na przyszłość abecadło pisania linią, odczuwania barwą, ważenia ciężaru i objętości bryły, wypełnienia przestrzeni (poprzez rysunek, malarstwo, rzeźbę).

Ten pierwszy proces jest motywowany odwzorowaniem czy naśladownictwem szeroko pojętej natury (przedmioty, postaci ludzkie, pejzaż, plener).

W następnym etapie swój udział zaczyna zaznaczać świadomość działań własnych, zmierzających ku początkom wypowiedzi (poprzez malarstwo, rzeźbę i intermedia).

Czas ostatni to:

  • Refleksja nad przebytą drogą, refleksja i podsumowanie (akceptacja bądź zaprzeczenie)
  • Zobaczenie wypowiedzi własnej wobec wypowiedzi innych.

Umiejętność korzystania z indywidualnych odczuć wizualnych to główne dobro uzyskane przez studenta dzięki działaniom pedagoga. Umiejętność tę wykorzysta on w sztuce projektowej równie naturalnie co w malarstwie, rzeźbie lub innych formach wypowiedzi.

 

Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie © 2017

Korzystamy z technologii ciasteczek. Przeglądając naszą stronę zgadasz się na używanie ich. Polityka cookies.Rozumiem