Antoni Grabowski

Obiekt “Cube” (Kostka)


Obiekt “Klatka błazna”


Obiekt “Barbed wire”


Udział w wystawie zbiorowej “Homo Prostitutis” w Galerii Biura Wystaw artystycznych SOKÓŁ w Nowym Sączu – prezentacja dwóch dzieł.


„Porcelanowa Kostka”


Porcelanowy obiekt wykonany na bazie sprasowanych puszek. Praca dotyka problemu konsumpcjonizmu i uzależnienia. To kolejna moja rzeźba, w której puszki po piwie wynoszę do rangi ironicznego dzieła, które jest śladem po alkoholowym ukojeniu.

„Kostka”


Jest to hiperrealistyczny odlewem, sprasowanej kostki puszek. Odlew wykonany jest z aluminium, odzyskanego z tych puszek, metodą traconego wosku. Obiekt, który dotyka problemu konsumpcjonizmu, uzależnienia i zaniedbywania środowiska Filipiny stały się wysypiskiem świata. Pozornie pospolity obiekt po moim pomysłowym recyklingu na pierwszy rzut oka nie zmienia swojego wyglądu. Nadal wygląda jak kosz na śmieci. Umieszczam go między termo-formowanymi płytami z pleksiglasu. Staje się zarówno obiektem irytacji i pożądania. To dzieło sztuki. Dla mnie „Kostka” to po prostu ślad pociechy alkoholowej. To przewrotny żart. Stworzyłem ekskluzywny przedmiot, przetapiając sprasowane puszki na rzeźbię, która wygląda identycznie jak  kostka sprasowanych puszek. Nie udzielam odpowiedzi, wskazuję problem.

„Klatka Błazna”


jest interwencją w przestrzeni publicznej. Projekt nawiązuje do średniowiecznych stalowych klatek, w których zamykano ludzi i wystawiano na widok publiczny. Klatka jest w kształcie kuli o średnicy 210 cm,  można ją unieść na wysokość 3 m. Obiekt jest wykonany ze stali, składa się z ośmiu sferycznych trójkątów, okręconych drutem kolczastym oraz biało czerwoną taśmą ostrzegawczą.  Klatka to protest przeciwko, współczesnemu niewolnictwu, przeciwko klatkom ducha i umysłu, przeciwko ograniczaniu swobód obywatelskich. Klatka ma wiele kontekstów odwołuję się do osobistych doświadczeń odbiorcy

„Drut Kolczasty”


Jest to zapakowany pomiędzy dwie  tłoczone na gorąco płyty pleksi zwój drutu kolczastego. Płyty są skręcone czterema pozłoconymi galwanicznie śrubami. Na pierwszy rzut oka obiekt jest pięknym produktem jednak za piękną komercyjną powłoką kryją się przemoc, wyzysk, podziały kulturowe i ekonomiczne, łzy i krew.

„SALIGIA”


(SALIGIA – Superbia, Avaratia, Luxuria, Invidia, Gula, Ira, Acedia), Siedem wad charakteru do których bezpośrednio odwołałem się w tytule realizacji jest symboliczną przyczyną duchowej, moralnej
i fizycznej utraty równowagi. Podmiotem formalnym pracy była instalacja składająca się z siedmiu kolumn mających wys. 4,25 m. Dolną część każdego z siedmiu obiektów stanowi żeliwna półkula, która nadaje kolumnom “wańkom-wstańkom” dynamikę, zarazem utrzymując ich równowagę. Kompozycja złożona z tak działających elementów umożliwia odbiorcy wchodzenie w interakcję
z całym układem. Kolumna po pchnięciu, a nawet po położeniu na ziemi, wstaje i przekraczając pion wychyla się po przeciwnej stronie. Dzięki temu kreuję environment, umożliwiam wejście
w nieskończoną ilość dynamicznych układów. Kolumny na pierwszy rzut oka są monumentalne
i stabilne, ale przy bliższym kontakcie okazują się chwiejne i podatne na odchylanie, są alegorią dwoistej natury człowieka: dobra i zła które w nim drzemią.